MATER DOLOROSA

Zij is een vrouw anno nu. Ze staat model voor zovele vrouwen, zonder onderscheid van ras of huidskleur, die hun jong volwassen zoon verliezen.

Zoals bij het ongeluk met de Russische onderzeeboot waarbij 118 jonge mannen het leven lieten. Of de Palestijnse zelfmoordcommando’s, toegejuicht door het volk als held en martelaar, de kindsoldaten en al die andere jonge mannen die in een oorlog hun leven geven voor hun vaderland. De dwaze moeders uit Argentinië hebben zelfs geen lichaam om te begraven.

Het geeft een gevoel van onrechtvaardigheid als een moeder haar kind overleeft. Hoe moeten al deze vrouwen verder leven? Ze hebben een kind gebaard, het gevoed en grootgebracht en daar staan ze nu, met lege handen.

Niet alleen hun handen zijn leeg, ook hun hoofd en hun lijf. Met een pijn in hun hart die maar niet overgaat.

Sinds enkele jaren woon ik in België en het is alsof ik terugstap in mijn katholieke jeugd. Maria kom je hier overal tegen in de kleine kapelletjes langs de wegen. Ook zij was een moeder die haar enige zoon verloor. De moeder van smarten… Mater Dolorosa. De beelden uit deze serie vormen zo een eigentijds mariabeeld.